De sage van de Dolende Ridder en het sprookje van Sint Willibrordus

op jul 18, 19 in Algemene berichten met 4 Reacties

Een oude sage uit deze streek verhaalt over den wegh van Meijl op Seven als een weg van kronkelingen, ellende en dood.
Sinds zaterdag 13 juli 2019 is deze wegh geworden tot een gelukspad dat voert naar de hoogste schutterseer.

In die oude sage wordt de mensen voorgehouden om zich te voorzien van kruis en rozenkrans als ze die weg op moeten.
Vanaf nu zal menig Meijelnaar bij het betreden van dit pad telkens weer dat gelukzalig gevoel over zich krijgen. Daar immers aan het einde van het pad, in het mooie Zaerum hebben de Grúún um na 65 jaar opnieuw naar Meijl gehaald: d’n UM.
Daar in het zompige moeras waart immers de schim rond van de Dolende Ridder die een noodkreet slaakt over het moeras.
Voortaan zal ons het getjilp van de vogels en de geur van veldbloemen begeleiden als we weer eens op pad gaan naar onze vrienden aan het andere eind van de Peel.
Laat u door die stem in het moer niet verlokken tot hulpbetoon. In het moer zullen uw voeten wegzinken, uw enkels omsluiten. Dieper en dieper zult gij zinken en tenslotte zal het u in zijn boezem wegzuigen.
Vanaf nu zullen we op dat pad telkens weer denken aan dat fantastische moment op die zomerdag in juli, dat de Grúún d’n Um wegkaapten voor de begerige blikken van al die verzamelde schutters die naar Zaerum waren getogen, om als ware krijgers met deze hoogste schutterstrofee naar hun dorpen terug te keren.
De verstikkingsdood is uw uiteindelijk lot en geen sterveling zat u nog ooit vinden in dat zompige moer. Dat is het werk van d’n Dolende Ridder, die voor eeuwen zelf zijn graf vond in de Peel.
We zullen ons tot in lengte der dagen de overwinningsroes blijven herinneren waarin we allen geraakten, nadat die 2 mannen, 2 vrouwen en 2 dörskes van de Grúún d’n Um over dat pad van Zaerum nao Méél hebben gevoerd.
En volgend jaar bij ’t OLS in Méél kan dien wegh van Meijl op Seven uit de sage en ’t gelukspad van Zaerum nao Méél uit ’t sprookje, gevolgd worden vanaf onze mooi gerestaureerde toren van ‘de Kathedraal van de Peel’.

Met dit waar gebeurde sprookje van de zegetocht van de Grúún van Sint Willibrordus met d’n UM van Zaerum nao Méél, is de Dolende Ridder uit de oude sage van den wegh van Meijl op Seven voorgoed verdreven uit de Peel. De heilige Willibrordus bracht ’t geloof in Méél, de Grúún van Willibrordus d’n UM!

Verantwoording:
Dit is een ‘vervlechting’ van gedeeltes uit de sage van ‘De wegh van Meijl op Seven (de cursieve tekst) en ‘het sprookje van Sint Willibrordus’ (de vetgedrukte tekst). De sage is door Theo Janssen (Zaerum) beschreven in “Reizen door de oude Peel’ en Mat Janssen (Méél) heeft er het ‘Willibrordus-sprookje ‘ingevlochten’.

Bron: http://peelverhalen.nl/de-dolende-ridder/  en met dank aan Peter Sieben

 

 

Pin It

Related Posts

4 Responses to De sage van de Dolende Ridder en het sprookje van Sint Willibrordus

  1. Wilhelmien Janssen-Jaspers schreef:

    Geweldig verwoord Mat.

  2. Jac Simons schreef:

    Mooi ingevlochten Mat,
    een ode aan dit Méélse 6+1 tal waar we trots op mogen zijn.

  3. Toos Janssen schreef:

    Mooi! …..geschiedenis geschreven

  4. Jan Hoebergen schreef:

    Zò is ut mer net lot die griezel mer in de piëel zitten wij hebben um (dun Um).
    Schon verwoord Matje.

« »

Scroll to top