Tussen hemel en aarde: G. Peeters-1954

op mei 13, 19 in Algemene berichten met 6 Reacties

Gevraagd worden om ergens je voet- of handafdruk achter te laten, is alleen weggelegd voor beroemdheden en de rijken der aarde. Bouwvakkers trokken daar vroeger – ongevraagd – hun eigen spoor in. In belangrijke bouwwerken die ze mee deden verrijzen, kerfden ze dan op grote hoogte hun naam in het hout (de timmerman) of de steen (de metselaar).

(betonstorten kerk in 1954:van links naar rechts Sjef Haasen, L. Lennaers en Grad Peeters)

 

 

Bij de bouw van de nieuwe ‘kathedraal van de Peel’ tussen 1952 en 1955 is het niet anders gegaan. Het was met name interessant voor Meijelse bouwvakkers die aan de bouw meewerkten.

Onder hen ook Grad Peeters – bij de ouderen onder ons beter bekend als Grad van Giepkes Keup uit de Kalishoek.

Op het moment van ‘de daad’ 24 jaar jong, nu de 90 gepasseerd.

(kerk in de steigers 1954)

 

 

In de loop der jaren moest Grad zijn kinderen (drie meisjes, drie jongens) vaker het verhaal vertellen dat ook hij daarboven zijn ‘handtekening’ had achter gelaten. Vanaf de toren gezien aan de rechterkant, maar waar precies wist Grad ook niet meer.
Nu de kerk aan die kant vanwege de grote restauratie volledig in de steigers staat, zag zoon René zijn kans schoon. Als hij die plek ooit kon ontdekken, moest het nú gebeuren. Op een maandagmorgen stapt René op een van de leiendekkers af en vertelt hem het verhaal van pap.

Ja, deze man heeft inderdaad gezien dat in de bovenste mergellagen namen gekerfd staan. Door verwering zijn ze echter niet meer te ontcijferen, is de boodschap. Niettemin biedt hij René aan, hem naar die plek boven op het steiger te begeleiden. Daarboven op grote hoogte is inderdaad kraswerk in de mergelblokken te zien, maar – als gezegd – niet meer te ontcijferen. Nu ze er toch zijn lopen beide mannen over het bovenste steiger nog helemaal door naar achteren, richting kerkhof. En daar – onder de brede oversteek, beschut tegen weer en wind – een duidelijk leesbare naam in een mergelblok: G. Peeters – 1954.

 

Maar liefst 65 jaar na dato kan zoon René het bewijs voor het nageslacht vastleggen. Nog diezelfde dag wordt Grad – die op dat moment in het ziekenhuis verblijft – verrast met de beelden. Een brede glimlach verschijnt om de mond van de sterk verzwakte Grad en in de ogen tranen van ontroering.

Één ding weten we nu zeker: er is meer tussen hemel en aarde, dan we tot voor kort wisten: de ‘handtekening’ van Grad Peeters ‘utj Méél’; 65 jaar geleden gekerfd in een mergelblok van onze ‘kathedraal van de Peel!

 

Pin It

Related Posts

6 Responses to Tussen hemel en aarde: G. Peeters-1954

  1. R. Pluijm schreef:

    Super gedaon René, wa un sjon verhaal.
    Heb dat verhaal ook ooit gehoord bij de koffie….
    Groetjes Rien

  2. Ed Peeters schreef:

    Super attent Rene dat je daar aan gedacht hebt bij het zien van de steigers.
    Dank je wel hiervoor.
    Groetjes,
    Je broer en schoonzus uit Malawi

  3. Francien Verheijen van heugten schreef:

    Dat zijn belangrijke dingen in het leven. Bewaar deze herinnering vooral in je hart.

  4. Geert Dings schreef:

    Prachtig om dit te zien, groetjes van NZ Branch

  5. J. van Zeeland schreef:

    Mooi verhaal! Goed uitgezochte plek voor z’n handtekening. Een intelligente bouwvakker.

  6. Henk Daems schreef:

    KEi SJIEK en zohiets mojs vaestgelih ter herinnering vur now nog…

« »

Scroll to top