De sage, het sprookje en nu… de fabel !

op aug 30, 20 in Algemene berichten met 1 Reactie

Intro
Tientallen jaren was ‘den wegh van Meijl op Seven’ verbonden aan de ‘sage van den dolenden ridder’. Verleden jaar maakten de Grúún van Willibrordus het tot ’t gelukspad van ‘Zaerum nao Méél’. En nu zal die wegh, dat gelukspad ook nog eens een internationale kunstroute worden. Een kunstroute verbonden aan de fabel van Vincent van Gogh.

De media berichtten ons de afgelopen weken uitvoerig over de plek waar Vincent zijn allerlaatste schilderij gemaakt zou hebben. Zijn ‘boomwortels’ was tot stand gekomen in het Franse Auvers-sur-Oise, zo ‘papegaaiden’ journalisten over de hele wereld elkaar na. Niet dus! Het scheelde overigens maar een haartje of ze hadden ons met dat verhaal een oor aangenaaid! Gelukkig staat nu als een paal boven het Peelwater vast, dat de locatie waar het meesterwerk tot stand kwam, te vinden is langs het pad van Méél naar Zaerum. Daar waar de sage een sprookje werd en het sprookje nu ook nog een fabel prijsgeeft !

‘De sage van den Dolenden Ridder’

Eeuwenlang stond ‘den kronkelige wegh van Meijl op Seven’ synoniem voor ellende, dood en verderf. Daarover verhaalt ook ‘de sage van den Dolenden Ridder’ die langs dezen weg de dood vond. Tot maar liefst de zomer van 2019 waarde zijn schim nog steeds rond in dit zompige, verraderlijke moeras en klonk er zijn hulpgeroep. Ouders waarschuwden hun kinderen om niet toe te geven aan de verlokking om hulp te bieden. Je zou hier immers langzaam maar zeker wegzinken in het moer. De verstikkingsdood wachtte er en geen sterveling zou je ooit nog vinden in dit verschrikkelijke moeras. En dat alles was het werk van d’n Dolenden Roofridder die hier zelf zijn graf vond in de Peel tussen Méél en Zaerum.

‘Het sprookje van Sint Willibrordus’

Het waren de Grúún utj Méél die op die gedenkwaardige 13 juli 2019 de doodskreet van den Dolenden Ridder voorgoed deed verstommen. Zijn sage maakte plaats voor het sprookje van Willibrordus. ‘Den wegh van Meijl op Seven’ is die dag geworden tot het gelukspad tussen Zaerum en Méél. De Grúún kaapten daar in Zaerum voor de begerige blikken van de verzamelde schutters d’n Um, om deze vervolgens in een ware triomftocht over het gelukspad naar ons geliefde dorp te voeren. Hier wachtte hun klokkengebeier vanuit de toren van onze basiliek, een duizendkoppige menigte aan de voet daarvan en veel, heel veel ‘bier van hier’. Langs het gelukpad van Zaerum naar Méél hangt sindsdien geen stank meer van het zompige moer, maar worden we nu begeleid door de geur van prachtige veldbloemen en het getjilp van vogeltjes.

‘De fabel van Vincent’

En dan is daar 5 juli 2020.Heel Meijel in een dip omdat ‘Corona’ ervoor zorgt, dat het grootse OLS-feest geen doorgang kan vinden. Een van de mèn van de parochieweblog zoekt dan maar wat verstrooiïng langs dat pad van Méél naar Zaerem. Daar waar volgens de sage ‘den Dolenden Ridder’ een vreselijk einde vond in het zompige moeras. Maar ook het pad waarlangs die van Willibrordus in 2019 d’n Um naar ons dorp voerden, nadat zij in een zinderende finale in Zaerum het OLS wonnen.

En op dat pad, op het punt waar Brabant en Limburg elkaar raken – d’Ouwe Peel – valt op die 5 juli het oog van onze vriend Louis op enkele bomen die wel een hele rare, woeste kronkel maken. En als in een hemels visioen wordt hem duidelijk, dat dit de plek moet zijn waar Neerlands godenzoon Vincent van Gogh zijn laatste werk schilderde en zijn leven als volbracht zag. Wat hem nog restte, was de terugreis naar Anvers-sur-Oise – zijn Franse woonplaats – alwaar hij de trekker van zijn pistool overhaalde en zich in de borst schoot.

Het heeft zo moeten zijn. Daar waar de sage van de dolende ridder ontstond en het sprookje van de Grúún’ begon, is nu ook nog de scheppingsplek van ’t blauw (!) schilderij van ‘onze Vincent’ ontdekt.

Epiloog
Den Dolende Roofridder bracht ongeluk bij de Peelbewoners, de heilige Willibrordus bracht ons ’t geloof, de Grúún van Willibrordus d’n Um en nu bezorgt Vincent van Gogh onze streek eeuwige roem in ‘de wereld van de kunst’. Méél , d’Ouwe Peel en Zaerum hebben nu klompen goud in handen. Tienduizenden kunstliefhebbers zullen de komende jaren – als we weer corona-vrij zijn – deze plek willen bezoeken. Het Peelgeluk van ons en onze nazaten kan dan niet meer op!

Mat

Pin It

Related Posts

One Response to De sage, het sprookje en nu… de fabel !

  1. Wilhelmien schreef:

    Geweldig Mat, wat een energie heb je er ingestoken!

« »

Scroll to top