Sóndese koost van zondag 30 November 2025
Ook in ons dorp krijgt de zondagmorgen al geruime tijd een heel andere invulling dan vroeger. Stonden de vrouwen destijds de hele morgen aan het fornuis om – als manlief uit de Hòmmis/café kwam – ‘Sóndese koost’ op tafel te brengen, hoe anders is dat tegenwoordig. De vrouwen gaan nu op de zondagmorgen met vriendinnen lekker wandelen, al mogen – bij uitzondering – ook wel eens de mannen mee. En als regel wordt die wandeling afgesloten met een lekkere kop koffie of een drankje in een van de Méélse horecagelegenheden. Over alle zin en onzin die ter sprake komt, leest u wekelijks in onze rubriek ‘Sóndese koost’.
Zingen
Monique: Hmmm, mmmm, hmmm.
Linda: Wat zing je?
Monique: Oh niks, sorry. Heb gewoon een liedje in mijn hoofd.
Linda: Ben je gisteren bij die liedjesavond geweest, dan?
Monique: Nee, ik kon niet, anders had ik het zeker gedaan. Maar dan nog. Dan had ik dat nu echt nog niet kunnen nazingen.
Linda: Oh, bij mij blijft een melodie altijd direct hangen. Ik onthoud alleen de teksten nooit.
Monique: Oh, maar dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat ik het niet zou kunnen nazingen, omdat ik totaal niet kan zingen.
Linda: Op die manier! Ik moest laatst ineens in mezelf lachen. Ik hoorde in de auto een nummer uit mijn jeugd, dus ik zong keihard mee. Beetje fonetisch, weet je wel. Maar ja, nu is mijn Engels een beetje beter dan vroeger, dus begin ik te snappen waarover het nummer gaat. Besef ik me ineens wat ik allemaal voor onzin aan het uitkramen ben! Ik heb de meest treurige en verschrikkelijke teksten altijd met een brede glimlach uit volle borst meegezongen, zonder er ook maar een woord van de begrijpen.
Monique: Heeft niemand je gehoord?
Linda: Ik werd bij het stoplicht wel vreemd aangekeken, maar ik denk niet dat ze me konden horen. En anders maar wel, wat geef ik erom.
Monique: Ik was laatst wel bij de canon.
Linda: Huh? Je kunt niet zingen, maar doet wel mee met de canon. Dat is toch nog veel moeilijker, zo allemaal door elkaar heen. Ik raak dan helemaal van mijn padje af.
Monique: Nee, ik zeg niet dat ik meegezongen heb met een canon, ik zeg dat ik er geweest ben. In de Truijenhof bij Medelo, de Heemkundevereniging. ‘Ze hinge dór mi de bieën butje’.
Linda: Waar? Wie? En Wat?
Monique: De canon ter ere van het 700-jarig bestaan van Meijel.
Linda: Wat is dat dan?
Monique: Er werd aan de hand van foto’s verteld over de geschiedenis van 700 jaar Meijel in een notendop.
Linda: Ha, noten, canon, dus toch een liedje.
Monique: Nee, een verhaal. Mét sketches. Er werden typische Meijelnaren nagespeeld.
Linda: En daar was het dus druk?
Monique: Nou en of! Er was geen voorverkoop, dus ze hadden geen idee hoeveel mensen er zouden komen. Met plek voor 60, kwamen er wel dubbel zoveel mensen.
Linda: En toen?
Monique: Toen hebben ze besloten om het 3 december nóg een keer te doen. En deze keer in d’n Binger, daar is wat meer plek.
Linda: Wat goed, dat het zo’n succes was. En heb je ook iets gehoord, wat je nog niet wist?
Monique: Jazeker, over de Heeren en Vrouwe van Meijel, over armoede en de gouden helm, over vroedvrouwen en turfstekers, en over Bourgondische buffetten en de rode loop.
Linda: Ben je over de rode loper geweest?
Monique: De rode loop. Dat is wat anders. Dan gaat het niet goed met je, dan zing je wel een toontje lager! Maar je gaat zelf maar luisteren, wat er dan met je aan de hand is.
Linda: Over zingen gesproken, wordt er bij jullie thuis nog aan de schouw gezongen deze dagen?
Monique: De enige die bij ons zingt dat ben ik, tijdens het stofzuigen, dan horen de buren het niet. Onze kinderen zijn te groot voor de Goedheiligman. Hoewel ik het niet kan laten om in die grote schoenen, die in een of andere hoek gesmeten zijn, wat pepernoten te stoppen. Je weet wel, helemaal tot voor in de tenen. Zodat als ze ze eindelijk gevonden hebben en in alle haast aangesnoerd hebben, ze vloekend en tierend weer uitgooien.
Linda: En dan speel jij de vermoorde onschuld?
Monique: Ja, natuurlijk. Net als zij, wanneer ik vraag de troep in huis op te ruimen. Die is nooit van niemand. Maar ja, dat is in alle gezinnen hetzelfde liedje, toch.
Linda: Vast! Zin in een neutje?
Monique: Lekker.
