de lééste ‘Sóndese koost’

Sóndese koost van zondag  15 Februari 2026, de lééste…!

Ook in ons dorp krijgt de zondagmorgen al geruime tijd een heel andere invulling dan vroeger. Stonden de vrouwen destijds de hele morgen aan het fornuis om – als manlief uit de Hòmmis/café kwam – ‘Sóndese koost’ op tafel te brengen, hoe anders is dat tegenwoordig. De vrouwen gaan nu op de zondagmorgen met vriendinnen lekker wandelen, al mogen – bij uitzondering – ook wel eens de mannen mee. En als regel wordt die wandeling afgesloten met een lekkere kop koffie of een drankje in een van de Méélse horecagelegenheden. Over alle zin en onzin die ter sprake komt, leest u wekelijks in onze rubriek ‘Sóndese koost’.

 

Démasque

 

 

Monique: Ik vind het wel wat hebben hoor, wandelen in onze carnavalsoutfit.

Linda: Ik vond het anders wel een beetje geheimzinnig, met die brief.

Monique: Had jij dezelfde gekregen als ik?

Linda: Weet ik niet, er stond dat we incognito werden verwacht aan het einde van de optocht, bij de kerk. Er stond eigenlijk helemaal niks over ‘vastelaovendsoutfit’, dat heb jij er weer van gemaakt.

Monique: Nou niet zeuren over je outfit, Linda. Ik heb een zolder vol ‘vastelaovesklieër’. Andere incognitokleding heb ik niet voor je te leen. En de boerenbruidsjurk zit je als gegoten, hoor.

Linda: Ik had ook een boerka kunnen aandoen. Dan had tenminste niemand me herkend.

Monique: Ja, als ik die een gehad had wel ja. Nou, daar gaan we. Opstellen op het Alexanderplein. Ik ben benieuwd.

 

Willemien: Snap jij er wat van Marjo, wat de bedoeling is van deze wandeling?

Marjo:  Ik zoek er niet zoveel achter. Een van onze mannen zal dit wel bedacht hebben of zo.

Willemien:  Ja, maar waarom dat masker?

Marjo: Het is toch vastelaovend! En het is lekker warm.

Willemien:  Nou, starten we helemaal op het Alexanderplein, of nemen we de verkorte route? Dat doet de Kieveloeët ook wel eens.

Marjo: ‘Ieder zinne meu:ch’, zeg ik maar weer. Kies jij maar.

Willemien: Nou, dan lopen we van hieruit naar de Steegstraat. Dat weet toch niemand.

Marjo: Je weet het niet, voor het zelfde geld staat de schrijver van de brief hier wel achter een boom.

 

Monique: Ik vind het wel jammer, dat je gaat verhuizen, Linda.  Ik ga onze wandelingen en onze gesprekjes wel missen.

Linda: En ik jouw appeltaart! Hé, maar ik kom nog wel regelmatig op bezoek, hoor.

Monique: Dat is je geraden.

Linda:  Hé, zie ik dat goed? Zijn dat Marjo en Willemien daarachter op de Heufkesweg? Ik kan het niet goed zien, ze zijn wel uitgebreid uitgedost. Echt, met masker en al.

Monique:  Als we er de pas even goed inzetten, kunnen we ze bijhalen. Eens kijken of ze ons herkennen.

 

Willemien: Wat eet jij eigenlijk met die dagen?

Marjo: ‘Goe:j soep, kèrmenaaj en pudding’.

Willemien: Toe maar, ‘sóndese koost’.  Net als dat stukje wat elke zondag op de parochiesite staat. Wie schrijft dat eigenlijk?

Marjo: Geen idee. Twee vrouwen volgens mij. Die doen dat incognito.

Willemien: Net als wij vandaag.

 

Linda:  Volgens mij lopen die twee ook ‘d’n óptocht’. Daarachter bij de kerk, hebben we ze net bijgehaald, denk ik.

Monique: Wie zijn die twee anderen, die daar al staan?

Linda:  Geen idee, ik heb mijn bril afgedaan. Dat werkt niet achter een masker.

Monique: Volgens mij Annelies Daniëls en Bertine van Heugten.

Linda: Ik denk het niet. Die moeten toch vastelaovend vieren.

Monique:  Ja, maar ze wandelen ook veel, net als wij. En volgens mij schrijven ze ook allebei veel, de Kievelkrant en de Sluttelövverdracht en zo.

Linda: En brieven?…

Willemien: Ha, Monique en Linda, jullie ook hier?

Marjo: Hebben jullie ook een brief gehad, over een démasque?

Linda: En dat op een zondagmorgen!

Monique: Ha, Annelies en Bertine. Wij dachten al dat jullie het waren!

 

Bertine: Oh ja? Nou, dan wordt het tijd voor de démasque.

Annelies: Doe de maskers maar af dames.

Linda: En mijn bril op. Oh nu zie ik het ook. Jullie zijn het!

Bertine: Ja, wij zijn het inderdaad. Wij hebben de afgelopen 4 jaar ‘Sóndese koost’ geschreven. En vandaag schrijven we de laatste. Het is goed geweest.

Annelies: Dames, we willen jullie bedanken voor onze inspiratie voor een dikke 200 schrijfsels. En de lezers natuurlijk ook!

Bertine: ‘Kóm dörskes’, dan gaan we er nu samen ‘nóch énne vatte mi de vastelaovesjas èn!’

 

Monique: Ik wist het!