week 11-2026: (door Mat)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger en Mat. En nu ook (vanaf zaterdag 1 november 2025) door Mw. Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Kleine wereld werd groter, grote wereld wordt kleiner
Het ‘kopje’ boven dit stukje slaat zowel op de beginperiode van mijn leven als de leeftijd, waarop ik nu ben aanbeland.
Mijn leven ging – net als dat van mijn broers en zussen – van start op de boerderij van mijn ouders in het buitengebied van ons dorp. Met het naar school gaan, kwam het hele dorp in mijn vizier. Op de middelbare school en bij het zetten van de eerste stappen in het ‘uitgaansleven’ leerde ik ook de buurdorpen kennen. Met het lezen van de krant en luisteren naar de radio kwam ook de grote wereld in beeld. De volgende stap maakte ik, toen ik de eerste stap zette in ‘de wereld van de arbeid’. Mijn eerste job vond ik op het expeditiekantoor en daarna de afdeling productieplanning van een groot bedrijf in de stad. Deze eerste werkervaring, waarin ik zowel contacten had met kantoorcollega’s als de arbeiders in de bedompte fabriekshal, heeft mijn verdere leven in belangrijke mate bepaald. Ik ervoer daar vanaf dag een het verschil in positie en behandeling tussen ‘witte boord’ en ‘overall’. Toen ik op mijn 21ste gevraagd werd beroepskracht te worden bij de jeugdbeweging van de vakbeweging, was dit een heel beslissende stap voor mijn verdere leven. Na die periode bij de KAJ kon ik secretaris worden bij het Limburgse NKV, nadien de FNV . Ik voelde me in die positie helemaal op mijn plek. Ik kreeg steeds meer een breder zicht en inzicht op de factor arbeid in onze wereld. Niet alleen provinciaal, maar ook landelijk en in het ons omringende buitenland. Ik prijs me tot op de dag van vandaag gelukkig, dat ik in die positie een – overigens kleine – bijdrage heb mogen leveren aan het verbeteren van de positie van werknemers. Ook privé zette ik in die periode een heel belangrijke stap. Ik trouwde met Jacqueline, met wie ik inmiddels ruim 50 jaar lief en leed deel. Het beste wat me in mijn leven is overkomen!
Een ernstige vorm van dystrofie zorgde ervoor, dat ik – eerder dan verwacht (en gehoopt) – met pensioen ging. Het was het beslissende moment, dat de blik op en in die grote wereld weer kleiner ging worden. Van een druk en jachtig bestaan naar een leven, dat er vooral op gericht was te leren leven met mijn beperkingen. Het heeft tijd, moeite en ook wel eens tranen gekost, om te wennen aan deze nieuwe situatie. Gelukkig is dat – vooral mede dankzij Jacqueline – aardig gelukt. Ook keerden we na een lang verblijf in Zuid-Limburg weer terug naar onze ‘roots’. Op verzoek van de Vakbond Historische Vereniging, ging ik toen een tweetal boekjes schrijven, met daarin een groot aantal ‘portretten’ van mensen, die in mijn werkzame leven van betekenis zijn geweest voor de vakbeweging in Zuid-Limburg. Dit en de terugkeer naar ons geboortedorp had best een hele werking en vormde voor mij de ideale overgang van dat drukke en jachtige bestaan naar een rustiger leven hier aan de rand van de Peel, waar we ons weer helemaal thuis zijn gaan voelen. We gingen genieten van mooie fietstochten en lange wandelingen in deze prachtige omgeving. Dan gooit een herseninfarct voor de tweede maal in mijn leven roet in het eten. De lengte van de fiets- en wandeltochten wordt noodgedwongen korter. Het ‘speelveld’ wordt aanmerkelijk kleiner. De vele contacten door het hele land , die ik nog met oud-collega’s onderhield, gaan zich steeds meer beperken tot ‘mail- en telefoonverkeer’. Ook overlijdens dunnen deze contacten uit. De familiecontacten zijn na onze terugkeer naar ons dorp weer sterker aangehaald, maar ook die dunnen door overlijdens uit. Gelukkig hebben we er in eigen dorp ook weer fijne vrienden bij gekregen en ben ik nog steeds geïnteresseerd in het volgen van het nieuws en vooral de politieke ontwikkelingen. Dit is na het infarct overigens door verdere achteruitgang van het ‘horen en zien’ een stuk lastiger geworden, maar het lukt nog steeds. En met Jacqueline in mijn nabijheid, voel ik me nog steeds best gelukkig hier. Hoe ik het echter wend of keer, de wereld om mij heen, die vanaf mijn geboorte alsmaar groeide, is intussen aardig op zijn retour. Langzaam maar zeker beweeg ik me richting de uitgang van – in ieder geval – dit aardse leven.
Mat
