week 25-2026: (door Roger)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger en Mat. En nu ook (vanaf zaterdag 1 november 2025) door Mw. Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Een zwaluw, maakt nog geen zomer
Juichen na een gescoord doelpunt bij het voetbal, is tot een heuse kunstvorm geworden.
Spelers glijden op hun knieën over het gras. Leggen hun wijsvinger op hun mond. Je hebt spelers die het shirt uittrekken ( naam en rugnummer, natuurlijk niet meer te zien voor de scheidsrechter die hun dan moeten noteren voor een gele kaart). Sommige maken luchtsalto’s. Springen op, of over, de reclameborden. Voeren ingestudeerde danspasjes uit. Of juist heel ingetogen, als ze scoren tegen hun vroegere club.
Juichen, kan mooi zijn. Spontaan, of voorbereid. Legendarisch, juist precies goed. Respectvol, of superirritant.
Dat laatste was die, van de Duitser Andy Müller. Na de beslissende penalty tegen Engeland. In de halve finale van het EK in 1996.
Stel: over 5 jaar vragen we zo’n genererend A.I.-supercomputersysteem, om een plaatje te produceren bij de term: “Arrogant”. En die systemen zijn dan inmiddels honderd keer beter, dan die van nu. Dan nog is het ondenkbaar dat dit gefabriceerde resultaat, ook maar in de buurt komt van die juich-uiting van Andy Müller:
Handen, in de zij. Linkervoet, iets voor de rechter. Iets, achteroverleunend. Hoofd, opzij. Kin, omhooggevallen. Mondhoeken, naar beneden.
Pure, arrogantie. Uitgedrukt, in dat ene moment.
Dezelfde Andy is de man achter “Die Mutter Aller Schwalben”. In 1995 – het jaar voor de genoemde penalty -speelde hij met Borussia Dortmund (BVB) tegen Karlsruher SC. In de 76ste minuut, kreeg Andy Müller een bak aangespeeld binnen het strafschopgebied. Hij raakt de bak een keer, ziet verdediger Dirk Schuster op zich afkomen. En… laat zich vallen. De tussenliggende afstand, is nog zeker 30 centimeter. De scheidsrechter, geeft een penalty. De uiteenduidelijk winnende goal.
Her woord ‘Schwalbe’ komt van het Duitse woord, voor zwaluw. Het is gebaseerd op het gedrag van zwaluwen; die zich soms – zonder directe aanleiding – een heel stuk laten vallen. Om daarna – doodleuk – gewoon weer door te vliegen. Anderen wijzen daarnaast op de lichaamshouding van een zwaluw, in volle vlucht: vleugels en staart wijd uiteen. Juist daarom zo passend bij de zelfgekozen val van Müller: armen en benen, evenwijdig wijd. Geen tegenstander nog, in de buurt. Vol overtuiging zwevend, naar het gras. De perfecte: ‘schwalbe’.
Of zoals de Nederlandse commentator Evert ten Napel het noemde: een “fop-duik”.
Na de wedstrijd beweerde de voetballer – bij hoog & bij laag – dat zijn actie niets te maken had met foppen, of bedrog. Hij zag de verdediger op zich af komen; en uit ‘zelfbescherming’ liet hij zich alvast vallen. Hij had er zelfs een eigen woord voor: een “Schutz-schwalbe”. Een fop-duik, uit zelf-bescherming.
…tja, 1 zwaluw, maakt nog geen (Sport)zomer …
Roger
