‘Vanuit de zijbeuk’

week 26-2026: (door Mat)

‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger en Mat. En nu ook (vanaf zaterdag 1 november 2025) door Mw. Ronny Blok.  Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.

Mijn laatste column

Schrijven. Het hield me al op jonge leeftijd bezig. Als we op de lagere school een ‘opstel’ moesten maken, voelde ik me daar gelukkig bij. Dat was op de MULO niet anders. Ik beleefde er best plezier aan, om bijvoorbeeld aan het onderwerp’, waarover het opstel moest gaan, een heel eigen draai te geven.
Beroepsmatig – als secretaris van NKV, nadien FNV in Limburg – vormde het schrijven van stukken een heel essentieel onderdeel van mijn werk. Dat serieuze werk wisselde ik graag af met het schrijven van ‘lichtere kost’; het schrijven van columns voor het personeelsblad van ‘de bond’. Na mijn pensionering ging ik columns en andere verhalen schrijven voor de Vakbondshistorische Vereniging (VHV). En toen  – na terugkeer in ons dorp – Huub Grommen me benaderde om mee invulling te geven aan de parochieweblog, was ik hier direct voor te porren. Voor onze columns in de rubriek ‘Vanuit de zijbeuk’ maakten we van meet af aan onze ‘speelruimte’ zo groot mogelijk. In de telkens terugkerende inlooptekst lieten we daarover geen misverstand ontstaan. Een tekst waarin we ook nu nog steeds zeggen: ‘De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog’. Ook in het zondagse ‘Nao de Hommis’ permitteerden  we ons aan de ‘praattafels’ in het café een grote mate van vrijheid. Onze verbeelding kende nauwelijks grenzen!
Met enige regelmaat werden me voor deze ‘cafépraat’ op straat of per mail onderwerpen aangereikt. En het moet gezegd: ook kapelaan Roger deed – toen hij eenmaal gesetteld was in ons dorp – graag mee aan ons ‘fantasiegeschrijf’. Toen ‘sparring-partner’ Huub wegviel, werd het allemaal wat moeizamer. Er viel dan ook een last van mijn schouders, toen een paar enthousiaste vrouwen bereid waren ‘Nao de Hommis’ in een eigen, nieuwe vorm – als ‘Sondese Koost’ – voort te zetten.
Ook ‘Vanuit de zijbeuk’ onderging met het wegvallen van eerst Henk Willems en daarna Huub, ‘personele veranderingen’. In eerste instantie gingen Roger en ik elkaar wekelijks  afwisselen en sinds kort is Ronny Blok ons team komen versterken. Met haar ervaring en ‘schrijverstalent’ is Ronny een echte versterking.
Kapelaan Roger, Louis en good-old Jo en de net genoemde Ronny zorgen er tegenwoordig samen voor, dat het elke dag, meer dan de moeite waard is, het nieuws op onze weblog te volgen.
In dit rijtje gaat u na vandaag mijn naam missen. Voor alle duidelijkheid: niet omdat ik er geen zin meer in heb. Ik zet de stap, omdat ik merk, dat ik in mentaal opzicht achteruit ga. Het herseninfarct van enkele jaren geleden, markeert dat punt. Mijn veerkracht wordt minder, nieuwe informatie verwerk ik moeizamer en ‘automatismen’ laten me vaker in de steek. Allerlei zaken, die vroeger bijna automatisch gingen –  zonder nadenken – vragen nu steeds meer tijd en aandacht. Ook mijn gehoor gaat gestaag achteruit, waardoor het moeilijker wordt ‘mondelinge informatie’ tot me te nemen. Tijd dus voor mij om verder terug te schakelen.
Ik heb het altijd als een voorrecht beschouwd, om voor onze parochieweblog te mogen schrijven. Ik heb het nooit als een last ervaren, omdat ik er zelf altijd plezier aan beleefde. Nu het wel een last dreigt te gaan worden, is het tijd om op deze plek afscheid te nemen. Afscheid van al die mensen die – vaak zelfs dagelijks –het nieuws en verdere ‘schrijfsels’ op onze weblog volgen. Daarvoor deed ik het en daarvoor blijven Roger, Ronny, Jo en Louis het ongetwijfeld ook – zonder mij – verder doen. En na hen, zullen er wel weer anderen klaarstaan om het stokje over te nemen. De parochieweblog hoort inmiddels immers bij Méél, zoals vroeger dat Mééls Kréntje bij ons hoorde!
Een laatste ‘dank-je-wel’ tenslotte aan ‘juf Els’ die mij – met het telkens nalezen van mijn teksten – behoedde voor domme fouten in mijn schrijfsels.
Hopelijk blijf ik velen van u nog lang zien en spreken op al die mooie plekken en bij allerlei gelegenheden die ons dorp rijk is.
Het gaat jullie goed !

Mat