week 30-2026: (door Roger)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger Maenen en Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen (uit heden of verleden) en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Eiland-ervaring
Een eiland is niet zomaar een stuk land, in de zee.
Zij vormen rustpunten, maar ook spanning. Het vele water rondom dwingt van nature, tot pauze; ze verbreekt de vanzelfsprekendheid, van alsmaar door kunnen gaan.
Ook in de Griekse klassieker ‘Odysseus’ speelt het eiland een centrale rol. Waarvan de recentste verfilming “Odyssee” op dit moment in de bioscoop draait. Nu de gebeurtenissen op de wereldzee zo onvoorspelbaar en onstuimig zijn, nemen opvallend vele jonge mensen de tijd om daarnaar te gaan kijken. Met een duur, van bijna 3 uur. En niet alleen, omdat het nu vakantie is.
De held Odysseus -na de val van de stad Troje in een oorlog (van de truc, met het houten Paard)- bereikt op de terugweg naar huis, talloze eilanden. Op het eiland van Calypso wordt hij jarenlang vastgehouden. Door afleiding. Op het eiland Circe lijkt het alsof zijn medereisgenoten veranderen in diersoorten; en hun ware aard zich toont. En bij het eiland van de Sirenen klinkt een speciaal geluid, dat tegelijkertijd alert maakt en onrust geeft. Deze eilanden worden plekken, van kennis; maar alleen voor wie een zekere afstand kan bewaren, tot wat er gebeurt.
Wat deze verhalen delen, is hun begrip van het eiland als plek van ’transformatie’. Een eiland ligt geïsoleerd. En dat kan juist ook, haar sterkte en kracht vormen. Wie een eiland betreedt, betreedt een andere vorm van tijdsbesef. Dat is geen verbeelding, maar een ervaring die diep.in de menselijke cultuur verankerd ligt. Isolatie kan vertragen; en een vertraging maakt soms (in)zien meer mogelijk. In getijden, in het geduld van wachten; in, terugkeren.
De tijd op een eiland leert dat niet alles bereikbaar kan of hoeft te zijn, om toch waardevol te zijn. Dat afstand nemen, ook een vorm van dichterbij komen mogelijk kan maken.
Uiteindelijk is een eiland niet zozeer een plek, maar een toestand. Een moment, waarop de gebeurtenissen in de wereld zich even terugtrekken. En ruimte maken voor dat, wat anders onopgemerkt blijft.
… En wie goed kijkt, of luistert, ontdekt dat iedere mens een eigen eiland in zich draagt. Een stille kern. Omgeven door beweging. Maar waar telkens opnieuw “aangemeerd” kan worden.
… En daarnaast, en daarbij, vormt Meijel zoals vroeger vaker werd uitgedrukt: een “eiland, in de Peel” …
Roger
