week 37-2026: (door Roger)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger Maenen en Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen (uit heden of verleden) en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Balanceer-act
Denken, blijft belangrijk. Maar voelen geeft richting, aan het denken. Een mens die alles begrijpt, maar niks (meer) voelt, verliest iets wezenlijks. Daarom besteden monniken eveneens veel aandacht, aan alledaagse dingen. Aan eten, rusten; wandelen, en omgaan met de natuur. Niet alleen vanuit ordening en harmonie, maar ook vanuit het besef dat kleine gewoontes ons karakter vormen. Zoals water, een steen glad kan maken, zo vormen onze dagelijkse keuzes ook ons innerlijk. Misschien is dat de diepste ‘les’ van het lichaam zelf: dat we niet bestaan uit losse functies, naar uit relaties en verbinding. Tussen organen, gedachtes, gevoelens en herinneringen. Wanneer een stem alles overstemt, verdwijnt de harmonie.
In een wereld die steeds sneller draait, fluistert het lichaam iets anders: dat gezondheid niet begint bij controle, maar bij afstemming. Niet, bij presteren. Maar, bij luisteren. Anders gezegd: het hart, hoeft niet te heersen; maar, moet vooral kloppen.
Een verstand zonder richting, of mededogen, kan gevaarlijk zijn. Deze gedachte, is heel actueel: we leven in een tijd, waarin kennis zich sneller ontwikkelt dan ooit. We kunnen meten, analyseren en voorspellen. Toch voelen veel mensen zich juist: onrustig, dat de dingen onoverzichtelijker zijn, meer (over)vermoeid, gejaagd, vervreemd van zichzelf. Alsof wordt geprobeerd de wereld te beheersen, maar dat slechts met de grootste moeite, het dagelijkse ritme kan worden bewaard.
En het menselijk lichaam kan vergeleken worden met een stad, of dorp. Dat alleen kan functioneren wanneer bewoners, straten, pleinen, markten en bestuur met elkaar samen werken. Een mens kan alleen op een gezonde manier “floreren”, wanneer de innerlijke krachten elkaar aanvullen en versterken. Een stad, waarin ieder voor zichzelf of alleen vanuit het eigen denken leeft, raakt verdeeld. Een lichaam, waarin een bepaald deel alle aandacht opeist, raakt uit balans. Het hart biedt daarom een belangrijke plaats, en waarschijnlijk zelfs de bron, van samenhang. Het hart houdt het geheel bijeen. De hersens zijn belangrijk. En ook planning, en beleid. Maar ze mogen geen albeheerser worden…
Roger
