Sóndese koost van zondag 11 Januari 2026
Ook in ons dorp krijgt de zondagmorgen al geruime tijd een heel andere invulling dan vroeger. Stonden de vrouwen destijds de hele morgen aan het fornuis om – als manlief uit de Hòmmis/café kwam – ‘Sóndese koost’ op tafel te brengen, hoe anders is dat tegenwoordig. De vrouwen gaan nu op de zondagmorgen met vriendinnen lekker wandelen, al mogen – bij uitzondering – ook wel eens de mannen mee. En als regel wordt die wandeling afgesloten met een lekkere kop koffie of een drankje in een van de Méélse horecagelegenheden. Over alle zin en onzin die ter sprake komt, leest u wekelijks in onze rubriek ‘Sóndese koost’.
Stappen zetten.
Linda: Ik ben maar weer de stap gezet en ben naar de sportschool gegaan. En ik was niet de enige!
Monique: Nou, ik niet. En toch flinke spierpijn gehad.
Linda: Hoe dat dan? Van op de bank zitten?
Monique: Ik en op de bank zitten, nee hoor! Van het sneeuw vegen. Thuis, op het werk, bij de buren, je weet wel. Het is dan toch een ongewone beweging en je bent niet in 10 minuten klaar.
Linda: Doe jij dat zelf?
Monique: Ja hoezo, wie anders?
Linda: Peter kan het toch doen.
Monique: Peter was al vroeg naar het werk en op mijn werk loopt geen Peter. Trouwens, waarom moet de man dit weer doen? Ik kan het ook. En ik hoef geen sportschool abonnement te kopen.
Linda: Hier zijn stukken echt heel slecht geveegd, sjonge wat is het glad om te wandelen.
Monique: Ja, overal waar het ‘èngetrooje’ is, is het glad. Het valt me trouwens wel op dat ik geen jeugd zie vegen. En mensen met een gezamenlijke voordeur voelen zich ook niet verantwoordelijk om de bezem op te pakken. Wat is dat toch? ‘Het is niet van mij en dus hoeft het niet’. Mens, denk toch eens wat verder dan je eigen voordeur! Je oudere buurvrouw, iedereen die over je stoepje wil wandelen, de postbezorger.
Linda: Ik heb de hele week thuisgewerkt. Het was niet te doen om met openbaar vervoer op het werk te komen. Maar ik ben het wel beu. Na twee weken vakantie vind ik het altijd weer erg fijn om anderen te zien en in het gewone ritme terug te komen.
Monique: Moest Frank ook thuiswerken?
Linda: Ja, we waren van de week al aan het grappen alsof we elkaars nieuwe collega’s waren. Zo van: hallo ik ben Linda uit Meijel en wie ben jij?
Monique: En toen rende Frank zeker naar buiten om het stoepje te vegen?!
Linda: Nou ja, rennen. Zo enthousiast was hij niet.
Monique: Mijn spierpijn wil nog niet echt overgaan met het wandelen. Op een of andere manier loop je toch krampachtiger, als je verwacht dat je een uitglijder kan maken.
Linda: Als je hier door de losse sneeuw loopt, gaat het beter. Wel lekker zo, door de Peel wandelen. Dat gaat in elk geval beter dan door het dorp, over de gladde stoepen.
Monique: Ja, en we hebben alle Kribkes gezien. Die zijn nu weer op stal gezet.
Linda: Ja, met de os en de ezel op stal!
Monique: Ik krijg met dit weer wel zin in warme chocomel. Zullen we straks naar de Goejje gaan?
Linda: Ja straks, eerst nog 1.000 stappen verder lopen, anders zit ik nog niet aan mijn target.
Monique: Bij Goejje gaat er veel veranderen las ik. Leon en Gea stoppen er.
Linda: Oh ja? Nou, ze zullen er wel een Goejje oplossing voor vinden.
Monique: Toch valt het niet mee om goed personeel te vinden tegenwoordig en op het terras ‘moete ge de bieën ónder ów gat utjloeëpe’.
Linda: Misschien is het wel wat voor mij. Dan kom ik zo aan mijn 2.000 stappen en hoef ik helemaal niet meer naar de sportschool.
Monique: ‘Gao géj mèr gewoon ‘stappe’ as in ‘óppe lappe gao’, en laot andere mèr loeëpe béj de Goejje.
Linda: Dat is wellicht wel Goejje raad.
