week 02-2026: (door Mat)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger en Mat. En nu ook (vanaf zaterdag 1 november 2025) door Mw. Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Toekomstdroom?
Een van de kenmerken van de jaren ’70, ’80 en ’90 was het verdwijnen van behoorlijk wat maatschappelijke zuilen. Zo gingen aan werkgeverskant katholieken, protestanten en algemenen op in één groot VNO; de middenstandsorganisaties vormden samen MKB Nederland en de boerenorganisaties gingen op in LTO Nederland. Aan werknemerskant lukte het minder goed. Weliswaar kwamen de twee grootste – NVV en NKV – eerst tot een federatief verband, dat enkele jaren later zijn beslag kreeg in een volledige fusie, maar de christelijke broeders en het Hoger Personeel (MHP) trokken al in een vroeg stadium de handen af van deze samenwerking aan werknemerskant.
Bij het samenwerkingsproces van NKV (katholieken) en NVV (socialisten) ben ik op provinciaal vlak nadrukkelijk betrokken geweest. Juist in deze provincie lag dat samengaan aanvankelijk heel erg moeilijk. Daarvoor was in het verleden teveel voorgevallen tussen met name de bonden in de mijnindustrie. Daar tegenover stond gelukkig, dat de bestuurders van zowel NKV als NVV in deze provincie, die het samengaan vorm moesten geven, doordrongen waren van de noodzaak daarvan. Ook de aalmoezeniers van Sociale Werken schaarden zich van meet af aan volledig achter deze samenwerking. En zo kon ook in onze provincie binnen enkele jaren aan werknemerskant een sterk nieuw blok gevormd worden: de FNV.
In diezelfde periode besloten in de politiek een gedeelte van de partijen op christelijke grondslag – KVP (Katholieke Volkspartij), ARP (Anti Revolutionaire Partij) en CHU (Christelijk Historische Unie) – tot een fusie en gingen samen verder als CDA (Christen Democratisch Appèl). En met mijn persoonlijke ervaring binnen de FNV durf ik hier best de stelling aan, dat de invloed van de kerk, met het tot stand komen van al deze nieuwe samenwerkingsverbanden op maatschappelijk vlak sterk is afgenomen, zo niet helemaal verdwenen. Klap twee voor de kerk volgde toen vanaf eind vorige eeuw steeds meer gelovigen de kerk vaarwel zeiden en dat proces gaat nog steeds gestaag verder. De houding van de kerk t.a.v. vrouwen en homoseksualiteit en vooral ook de misbruikschandalen zullen hier ongetwijfeld aan hebben bijgedragen, al zullen er ongetwijfeld ook andere oorzaken aan ten grondslag liggen. Een verregaande ontkerkelijking – in ieder geval in de westerse wereld – is daarmee een feit.
Maatschappelijke organisaties als hierboven genoemd, maar ook die politieke samenwerking van christelijke partijen bewijzen naar mijn idee,dat er in samenwerking best van verrijking gesproken mag worden. Ik vraag me wel eens af – en ik maak nu een erg grote sprong – zou het niet mogelijk zijn dat Katholieken, Protestanten en Anglicanen weer de samenwerking zoeken en samen verder onderweg gaan? Gaat het in het geloof en de geloofsbeleving van deze drie afzonderlijke eenheden immers niet om een en dezelfde God en dezelfde Jezus Christus, wiens geboorte we enkele weken geleden herdacht hebben?
Mat
