week 15-2026: (door Ronny)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger en Mat. En nu ook (vanaf zaterdag 1 november 2025) door Mw. Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Jeugdherinnering: mijn engel Gabriël
Toen ik in mijn jonge jaren naar bed gebracht werd, moest ik altijd eerst even knielen. Mijn moeder hielp dan met een gebedje, waarbij de engelen vaak aan bod kwamen. Als kind zag ik ze bijna op de rand van mijn ledikantje zitten.
Ik stelde me voor dat Engel Gabriël (dat vond ik zo’n mooie naam) op mijn bedje zat. Ik wist ook wel dat het niet de aartsengel kon zijn, maar in families kwamen namen ook altijd terug, dus dat zou bij engelen ook wel zo zijn, dacht ik.
Mijn oudere zussen plaagden me er weleens mee. Die engelen van jou zijn niet echt hoor. Het is maar bij wijze van spreken. Maar ik was ervan overtuigd dat engel Gabriël altijd aan mijn zijde stond, op mijn schouder huisde, of op de rand van mijn ledikantje zat. Moeder had het toch zelf gezegd.
Toen ik ouder werd en met één van de andere zussen in een tweepersoonsbed moest slapen verhuisde engel Gabriël gewoon naar het voeteinde, want ik was immers nog niet zo lang. Mijn zus Iny vond het een beetje vervelend worden dat ik aldoor maar deed of er echt iemand op bed zat. Ze plofte dan ook graag neer op het uiteinde van het bed. Ze lachte dan altijd en zei: Sorry engel!
Het doet toch geen zeer hoor, pareerde ik. Engelen zijn doorzichtig en als jij gaat zitten zweeft engel Gabriël gewoon omhoog. Op enig moment begon mijn vader zich ermee te bemoeien. Hij vertelde me dat sommige kinderen imaginaire vriendjes hadden en dat engel Gabriël ook zoiets was voor mij.
Ik was verontwaardigd. Had ik al die jaren met “mijn” engel hele gesprekken gevoerd en dan zou hij gewoon niet hebben kunnen luisteren? Dat moest niet kloppen. Vanaf dat moment begon ik mijn ouders een beetje te wantrouwen als ze het over het geloof hadden. Ze wisten immers ook niet alles.
Toch was de glans er een beetje van af. Ik hield er mijn mond over en besloot niemand meer te vertellen dat engel Gabriël er af en toe nog gewoon was. En met het stijgen der jaren heeft hij me eigenlijk nooit verlaten.
Niet verder vertellen hoor …
Ronny Blok
Toen er voor Koninginnedag een soort bloemencorso werd gehouden kon ook mijn vader het niet laten:
ik werd voor even een engeltje!
