week 17-2026: (door Mat)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger en Mat. En nu ook (vanaf zaterdag 1 november 2025) door Mw. Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Principes, die botsen
Iedereen maakt het wel eens mee. Een vaste gewoonte van jou, botst met een vaste gewoonte van een ander. Als regel kom je daar samen makkelijk uit. Het wordt een slag moeilijker, als die gewoontes tot principe worden verheven. Onoplosbaar wordt de zaak, als die principes dan ook nog eens ‘heilig worden verklaard’. Mijn krant maakte onlangs melding van zo’n ‘heiligverklaring’, die momenteel in Frankrijk speelt.
1 Mei – de Dag van de Arbeid – is volgens dat krantenbericht in Frankrijk de enige dag in het jaar waarop werkgevers hun personeel niet mogen vragen om dan te werken. Voor essentiële diensten als ziekenhuizen en openbaar vervoer geldt een uitzondering. Maar ook het restaurant en café zijn ‘essentieel verklaard’. Voor de bakker geldt dit echter niet. En dit terwijl het voor de gemiddelde Fransman toch eigenlijk niet mogelijk is om de dag te beginnen zonder zijn vers gebakken baguette, zijn stokbrood. Die baguette is jaren geleden door de UNESCO ook nog eens tot ‘immaterieel erfgoed’ verklaard. Dit laatste zouden wij in Limburg natuurlijk ook graag zien gebeuren met onze vlaai. Maar dit terzijde. Jarenlang sloot heel Frankrijk de ogen, dat op 1 mei de bakkers ’s morgens toch hun winkel openden en hun personeel lieten opdraven om de klant van zijn onmisbare baguette te voorzien. Iedereen leek vrede te hebben met de situatie. Zolang je maar niet in de vlek gaat wrijven, gaat iedereen stilzwijgend akkoord. Toen echter onlangs de rechtse Franse regering de openstelling probeerde te legaliseren, brak zo ongeveer de pleuris uit.”Hoe durven ze”, sprak de topvrouw van Frankrijks grootste vakbond. “Deze vrije dag is door de hevige strijd en met veel bloed (ja, ja) van onze arbeiders veroverd en die laten we ons nooit meer afpakken. Nooit meer! “
Bij zoveel strijdvaardigheid, word ik als oud-vakbondsman toch wel een beetje verlegen. Ook in mijn vakbondsleven is door bepaalde bonden bij ons, wel vaker geopperd, dat ook hier de strijd moest worden aangegaan om 1 mei tot nationale feestdag en daarmee een officiële vrije dag te maken. Het heeft binnen de Nederlandse vakbeweging echter nooit een hoge plek op het wensenlijstje gekregen. Binnen de Europese Unie zijn we overigens – samen met Denemarken – de enige twee landen, waar 1 mei nooit die status van ‘vrije dag’ heeft verworven. Ook ik hoorde in mijn tijd vaker van Belgische en Duitse collega’s, dat – om met de woorden van ‘onze Geert uit Venlo te spreken – het bij ons op dit punt toch wel ‘een slappe hap’ was.
Als ik het toen en nu vergelijk met de strijdvaardigheid van vakbonden in ons omringende landen kan ik dit niet ontkennen. Ik stel daar echter wel tegenover, dat ons ‘poldermodel’, zoals dit jarenlang heeft gefunctioneerd, ook de werknemers in ons land over het algemeen meer heeft gebracht als stakingen en bedrijfsbezettingen in die andere landen. Bij ons werden dit soort harde acties nooit uitgesloten, echter zelden van stal gehaald!
Mat
P.S. Overigens heb ook ik de keren, dat we onze vakantie in Frankrijk doorbachten, ’s morgens altijd genoten van die heerlijke baguette, vers van de bakker!
