week 28-2026: (door Roger)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger Maenen en Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen (uit heden of verleden) en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
de Linde
Een lindeboom, heeft al heel lang een eigen bijzondere plaats. In de Germaanse, en Slavische wereld was zij een boom van verbondenheid, gemeenschappelijkheid. En rechtvaardigheid. Onder haar ‘kroon’, werden huwelijken gesloten; en er werd recht gesproken.
In Midden-Europa gold de linde als een boom, van troost. Haar bloesem werd gebruikt tegen onrust, slapeloosheid en verdriet. Niet, omdat zij alles geneest. Maar, omdat ze alles wel verzacht.
Wat mij raakt is, hoe de lindebloesem soms ook opduikt wanneer je haar niet direct verwacht.
Er zijn bomen in de mensengeschiedenis, die getuigen zijn geweest van het ergste: De Eik van ‘Guernica’. Die bleef staan, terwijl de weerloze Baskische stad tijdens de Spaanse Burgeroorlog brandde, na een doelbewuste luchtaanval tijdens de wekelijkse marktdag. Deze eik werd een teken van hoop en continuïteit. Of: de Ginkgo-bomen in ‘Hiroschima’. Die na de atoombom, weer uitliepen.
Bomen, die niet direct konden ingrijpen. Maar… die op hun plek bleven. Die niet oordeelden, maar overleefden.
In Volksvertellingen wordt de linde gezien, als een boom die tranen kan opnemen. Wie onder een Linde huilt -zo zegt men- laat het zwaarste vallen, en misschien achter, in haar wortels. In veel culturen staat zij voor beschutting, bescherming; gemeenschappelijkheid, en verbondenheid. Voor, een verbinding tussen het aardse en het hemelse. Een “tree of Life” ( een ‘Levensboom’ ), zonder direct oordeel.
In een middeleeuws geschilderd Miniatuur ooit gemaakt in Vierdaagse-Stad Nijmegen door de broers Van Lymborch, zie je de Intocht in de hoofdstad Jeruzalem van Jezus in de week van Pasen. In dat verfijnde beeld, houdt Jezus een lindebloesem vast. In mijn hoofd heeft hij, altijd, een olijftak in de hand. Maar daar, een lindebloesemtak. Geen, symbool van macht. Maar, van mildheid en zachtmoedigheid. Alsof de schilders in de middeleeuwen iets beseften, van wat onze huidige wereld vergeten lijkt. Een kwetsbaar, zelfs breekbaar palmtakje of lindebloesem. In plaats van een Gouden, koudmetalen Zegenbokaal …
Roger
