‘Vanuit de zijbeuk’

week 31-2026: (door Ronny)

‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger Maenen en Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen (uit heden of verleden) en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.

Jeugdherinnering:  Mijn 1^e Heilige Communie

Omdat ik een nakomertje was heb ik geen enkel Communiefeest van mijn broers en zussen meegemaakt. Ik wist dus ook totaal niet wat ik ervan kon verwachten.
Maar … we werden uiteraard goed begeleid zowel in de pastorie als op school, waar de nonnen de scepter zwaaiden.

Nieuwsgierig als ik was, testte ik de nonnen zo nu en dan om te zien of hun bevindingen dezelfde waren als bij de priester die ons les gaf. Groot plezier als antwoorden wat afweken, want daar dook ik – als klein irritant meiske – natuurlijk bovenop.

Ik herinner me nog dat ik als straf op de gang gezet werd omdat ik maar bleef hameren op het vagevuur. Daar weken het verhaal van de priester en de nonnen van elkaar af. Onze pastoor had ons verteld dat kindjes die niet gedoopt waren in het vagevuur terecht kwamen (wat ik heel gemeen vond). Hetzelfde gold voor afvalligen. Maar de zusters op mijn school vertelden dat we allemaal eerst in het vagevuur terecht kwamen voordat we de reis naar de hemel of de hel konden maken. Waarop ik als wijsneus de vraag bedacht: als we toch naar het vagevuur gaan, waarom moeten we dan gedoopt zijn? Helemaal fout natuurlijk!

Mijn vragen werden gestopt door een straf op de gang. Gevolgd door een intensief gesprek met het hoofd van de school, zuster Margriet. Ik herinner me nog goed dat ze zei dat ik als kind uit een “gewoon” milieu niet zulke vragen moest stellen en dat als ik zo door ging we geen goede relatie meer zouden hebben. Wat voor mij direct de vraag opwierp wat voor soort relatie we eigenlijk hadden en of we de relatie ook moesten hebben.

Toen ik thuis verontwaardigd mijn verhaal deed kreeg ik van mijn moeder nog een straf erbovenop. Leer toch eens je mond te houden kind! riep ze geïrriteerd. Het resulteerde erin dat ik voortaan mijn mond maar hield en mijn vader met vragen lastig viel. Mijn vader gaf namelijk altijd antwoord, maar daar zat nou juist het probleem: sommige verhalen vertelde hij wéér op een andere manier dan mijn moeder, mijn leraressen of de pastoor. De journalistiek moet al vroeg in me gezeten hebben, want ik was een vastbijtertje.

Uiteindelijk kwamen mijn papa en ik eruit: het vagevuur was een metafoor. Een manier waarop mensen zich bewust moesten worden dat het niet vanzelfsprekend was dat we direct naar de hemel zouden gaan. Maar … zei mijn vader met groot vertrouwen: God is liefde en liefde overwint alles. Die laatste zin heeft in mijn leven een grote rol gespeeld.

Even terug naar mijn 1^e Heilige Communie. Ik was goed voorbereid, maar was toch redelijk perplex dat ik zo’n lange jurk moest dragen. Mijn vader had van bloemen een kransje voor op mijn hoofd gemaakt en een heel klein bruidsboeketje waardoor ik me heel feestelijk voelde. Samen met zo’n dikke vijftig andere meiskes (de jongens deden apart hun 1^e Heilige Communie) liep ik met knikkende knieën naar het altaar, waar we aan de zijkant mochten zitten. Heel bijzonder, want de Willibrordus Parochie in Wassenaar was in veel opzichten nogal ouderwets.

Vol spanning waren we in afwachting van het grote moment. De pastoor hield een enorm lange preek waar ik me weinig meer van herinner, alleen het feit dat hij hééééél lang was. En eerlijk gezegd: … ik begreep er weinig van.

En dan de communie. Ik dacht werkelijk dat ik als het ware Jezus in me voelde glijden. En … dan is de hostie toch een beetje een teleurstelling. Hoewel mijn ouders me verzekerden dat ik nu toch echt een kind van God was geworden. Tot mijn verrassing waren er cadeautjes: een soort oorkonde van de kerk, een kerkboek van mijn ouders en van mijn oudste zus een kettinkje met Maria erop. Na de H. Mis dronken we warme chocolademelk en kregen we een stuk appeltaart en er kwamen ooms en tantes op visite. Ook die brachten wat mee: een geborduurd zakdoekje, een Madonna afbeelding en een reepje chocolade.

Zo werd het toch een bijzonder feest al moesten we diezelfde middag natuurlijk weer naar het Lof, zodat de visite niet al te lang kon blijven. Ik mocht mijn bruidsjurkje aanhouden, maar tot mijn teleurstelling kregen we niet opnieuw de communie.

Hoeveel keer zou ik ter communie gegaan zijn sindsdien? Een vraag die kapelaan Roger Maenen ook fascineert. Het valt niet te berekenen.
Maar … die eerste keer zal ik nooit vergeten.

Ronny Blok