week 36-2026: (door Ronny)
‘Vanuit de zijbeuk’ is de vaste column op de zaterdag, die afwisselend wordt ingevuld door kapelaan Roger Maenen en Ronny Blok. Ze geven zo hun eigen kijk op persoonlijke ervaringen (uit heden of verleden) en gebeurtenissen in ons dorp, binnen de kerk of in ‘de grote wereld’. De ene keer ernstig, dan puntig en uitdagend en een volgende keer met een grote knipoog.
Bang en onzeker
Iedereen heeft zijn eigen angsten. Bang voor de tandarts, bang om niet aardig gevonden te worden, bang om een flater te slaan, bang voor dieren, bang om altijd arm te blijven, bang om eenzaam te worden. Zo zijn er nog heel veel meer variaties te bedenken. Veel kinderen zijn daarbij ook onzeker. Doordat ze het op school moeilijk hebben, of omdat ze zich “minder” voelen dan hun klasgenoten. Werd vroeger een kind vaak gepest op school, nu is social media een plek waar pestkoppen hun agressie anoniem kunnen uit.
Pesten is van alle tijden! Ook komen in deze tijd veel spanningen voor, waardoor iemand in een burn-out situatie terecht kan komen. Door de mobiele telefoons zijn werkuren niet meer geconcentreerd op bepaalde tijden. Mensen staan soms dag en nacht “aan”. Hoe ga je met deze angsten en een burn-out om en hoe kan onze parochie daarbij helpen?
Naast angst zijn er ook fobieën. Mensen die bijvoorbeeld in hun jeugd iets meemaken waardoor een levenslange fobie ontstaat. Zo zat ik jaren geleden eens uren opgesloten in een lift met mijn baas, een advocaat. Ik moest overwerken omdat er na Pinksteren een belangrijk proces begon en mijn baas zich daar goed op wilde voorbereiden. Ik was er om zijn gedachten op papier te zetten. Het was in de zeventiger jaren op een Pinksterzaterdag, er was nog geen modern alarmsysteem, alleen een sirene die bij de receptie afging. Maar aangezien er niemand anders in het pand aanwezig was, hadden we daar niet zoveel aan. Hoe ik me voelde toen ik steeds nodiger moest plassen en langzaamaan begon te denken dat niemand ons voor dinsdag zou vinden? Hoogst ongemakkelijk kan ik u zeggen. Op enig moment ging de lift het gelukkig weer doen. Het werd dus geen fobie. Toen de lift weer in beweging kwam dankte ik Maria, die ik constant had aangeroepen.
Wie een echte fobie heeft, kan daadwerkelijk geholpen worden door een psycholoog, al zijn er natuurlijk altijd de “hopeloze” gevallen. Maar dààr is een Heilige voor, hoorden we een tijdje geleden van Kapelaan Roger: Judas Taddeüs, dus niet Judas de verrader, maar Judas de dappere.. Deze laatste wordt gezien als een beschermheilige van de wanhopige gevallen en verloren zaken. Men zou denken dat hij grote bekendheid zou genieten, toch had ik nog niet vaak van hem gehoord. Door hem aan te roepen in gebed kan men in ieder geval hoop krijgen dat een oplossing van het probleem in zicht komt. Of hij ook verstand van liften heeft? Geen idee.
Maar hoe kan de parochie hulp bieden? Het is moeilijk over angst te praten, maar toch is het wel de enige manier om angst het hoofd te bieden. Kapelaan Roger heeft spreekuur en kan u zeker een luisterend oor bieden. Denk niet dat dat voldoende is, maar met een handreiking en gebed komt men toch al een heel eind. Gebed kan zorgen voor vertrouwen in de toekomst, kan zorgen dat het leven minder zwaar wordt. Maar wie het niet te zwaar wil maken, kan zich ook onder de mensen mengen. Er zijn mensen die in groepsverband, in clubjes en verenigingen, elkaar steunen en helpen. Mensen met een burn-out willen zich het liefst verstoppen. Ze zien alleen nog maar een zwart gat en ervaren een leegte in zichzelf. Zij zullen niet zo snel de stap naar een clubje maken. Maar … omstanders, mensen die je lief hebben, een goede vriend of een lieve buur kunnen je helpen. Door eerst zwijgzaam met iemand in nood te gaan wandelen. Of samen te vissen of een biljartje te leggen. Dames kunnen zich bijvoorbeeld aansluiten bij het Handwerkclubje van Oppe Koffie. Zwijgzaamheid is daar niet gegarandeerd! Ook de (vroegere KBO) thans: Senioren Limburg organiseert vele activiteiten.
Als nieuwkomer heb ik me aangesloten bij wat clubjes en – ik geef toe het duurt even – voor je je helemaal thuisvoelt. Door te praten en van de gezelligheid te genieten heb ik al heel wat hulp en ondersteuning gevonden. En al is het – als je wat ouder bent – wat moeilijker om nog echte vrienden te maken, het kan wèl en je treft altijd wel wat mensen die je extra leuk vindt. En die koester ik.
Ronny Blok
